Integracja sensoryczna: Jak zrozumieć i wspierać rozwój dziecka?

Integracja sensoryczna to fascynujący, choć często niedoceniany proces, który stanowi fundament prawidłowego rozwoju każdego dziecka. Jeśli jako rodzic zastanawiasz się, dlaczego Twoje dziecko reaguje na świat w nietypowy sposób, unika pewnych bodźców lub wręcz przeciwnie szuka ich z niezwykłą intensywnością, ten artykuł jest dla Ciebie. Przygotowałem kompleksowy przewodnik, który pomoże Ci zrozumieć, czym jest integracja sensoryczna, jak rozpoznać jej zaburzenia i w jaki sposób terapia może odmienić codzienne funkcjonowanie Twojej pociechy.

Czym jest tajemnicza integracja sensoryczna i dlaczego jest fundamentem rozwoju?

Kiedy po raz pierwszy zetknąłem się z koncepcją integracji sensorycznej, byłem pod wrażeniem jej głębi i znaczenia dla każdego z nas. Metoda ta, stworzona przez dr Jean Ayres, nie jest niczym magicznym, a raczej neurobiologicznym procesem, w którym nasz mózg nieustannie pracuje, aby organizować i interpretować wszystkie bodźce, jakie do nas docierają. Mówimy tu o dotyku, wzroku, słuchu, smaku, węchu, ale także o zmyśle równowagi (układ przedsionkowy) i czuciu głębokim (propriocepcja), które informuje nas o położeniu naszego ciała w przestrzeni.

Wyobraź sobie, że Twój mózg to taka centrala dowodzenia, która odbiera miliony sygnałów z otoczenia i z wnętrza ciała. Integracja sensoryczna to właśnie ten proces, który pozwala mu te sygnały uporządkować, nadać im sens i przygotować odpowiednią reakcję. Dzięki niej dziecko wie, jak zareagować na niespodziewany hałas, jak utrzymać równowagę podczas biegu czy jak odpowiednio chwycić kredkę. To fundament, bez którego codzienne funkcjonowanie byłoby chaosem.

Gdy mózg gubi się w sygnałach: Jak powstają zaburzenia przetwarzania sensorycznego?

Co jednak dzieje się, gdy ta "centrala dowodzenia" zaczyna szwankować? Gdy proces integracji sensorycznej jest zaburzony, mózg ma ogromne trudności z prawidłowym odbieraniem, organizowaniem i interpretowaniem napływających sygnałów zmysłowych. To trochę tak, jakby do centrali docierały zniekształcone wiadomości, a ona sama nie potrafiła ich odpowiednio posortować. W efekcie dziecko może reagować na bodźce w sposób nieadekwatny albo zbyt intensywnie, albo zbyt słabo. Może to prowadzić do frustracji, problemów z koncentracją, trudności w nauce i zaburzeń w zachowaniu.

Dla mnie, jako obserwatora, jest to niezwykle ważne, by zrozumieć, że te trudności nie wynikają ze złej woli dziecka, ale z faktycznych problemów w przetwarzaniu informacji. Dziecko nie "nie chce" czegoś zrobić, ale "nie potrafi" tego zrobić w sposób, który dla nas wydaje się oczywisty, ponieważ jego mózg inaczej interpretuje świat.

Od teorii do praktyki: Jak metoda dr Jean Ayres zmienia życie dzieci

Na szczęście, dr Jean Ayres nie tylko zdefiniowała problem, ale także stworzyła skuteczną metodę terapii. Terapia integracji sensorycznej, którą z pasją obserwuję w praktyce, jest niczym innym jak ukierunkowaną zabawą. Nie jest to nauka w tradycyjnym sensie, lecz starannie zaplanowane aktywności, które mają na celu poprawę procesu przetwarzania sensorycznego. Terapeuta, niczym doświadczony przewodnik, prowadzi dziecko przez szereg angażujących ćwiczeń, które stymulują niedojrzałe lub źle funkcjonujące układy zmysłowe.

Celem jest nie tylko doraźna poprawa, ale przede wszystkim stworzenie nowych połączeń neuronalnych w mózgu. W efekcie dziecko zaczyna lepiej radzić sobie z bodźcami, co przekłada się na jego funkcjonowanie w każdej sferze życia ruchowej, emocjonalnej i poznawczej. Widziałem, jak dzieci, które wcześniej unikały dotyku, z czasem zaczynały tolerować przytulanie, a te, które miały problemy z równowagą, zyskiwały pewność siebie na placu zabaw. To naprawdę zmienia życie, i to nie tylko dzieci, ale i całych rodzin.

Sygnały alarmowe: Czy twoje dziecko potrzebuje wsparcia integracji sensorycznej?

Jako rodzic, często zastanawiamy się, czy zachowania naszego dziecka mieszczą się w normie, czy może sygnalizują potrzebę wsparcia. W przypadku zaburzeń integracji sensorycznej, kluczem jest obserwacja. Poniżej przedstawię najczęstsze sygnały, które mogą wskazywać na trudności w przetwarzaniu bodźców.

Nadwrażliwość sensoryczna: Dlaczego metki drażnią, a hałas jest nie do zniesienia?

Nadwrażliwość, czyli hiperwrażliwość sensoryczna, to stan, w którym dziecko reaguje na bodźce zmysłowe znacznie intensywniej niż większość rówieśników. Dla mnie to sygnał, że jego system nerwowy jest przeciążony. Takie dziecko może unikać dotyku nie lubi metek w ubraniach, drażni je czesanie włosów, a brudzenie rąk (np. podczas malowania palcami) jest dla niego prawdziwą torturą. Często zakłada tylko wybrane ubrania, bo inne "gryzą" lub "uwierają".

Inne przykłady? Zatykanie uszu na głośne dźwięki, takie jak odkurzacz, szczekanie psa czy dzwonek do drzwi. Mogą być też wrażliwe na światło, mrużąc oczy nawet przy umiarkowanym oświetleniu. Pamiętam przypadek dziecka, które jadło tylko kilka rodzajów potraw, bo inne miały "dziwną" konsystencję lub zapach to klasyczny przykład wybiórczości pokarmowej, często związanej z nadwrażliwością smakową i węchową.

Nienasycony poszukiwacz wrażeń: Kiedy potrzeba ciągłego ruchu i mocnego dotyku to coś więcej niż energia

Na drugim końcu spektrum znajduje się podwrażliwość, czyli hipowrażliwość sensoryczna. W tym przypadku mózg dziecka potrzebuje znacznie silniejszych bodźców, aby w ogóle je zarejestrować. Takie dzieci to często "nienasyceni poszukiwacze wrażeń" uwielbiają się kręcić, huśtać, skakać, biegać, często w sposób, który dla nas wydaje się ryzykowny. Potrzebują intensywnego ruchu, by poczuć swoje ciało.

Mogą mocno przytulać, a nawet uderzać, nie zdając sobie sprawy z siły, jaką wkładają. Czasami nie reagują na ból czy zimno, co może być niepokojące. Częste wpadanie na przedmioty, potykanie się, a nawet celowe uderzanie głową o ścianę (w skrajnych przypadkach) to sygnały, że dziecko szuka silnej stymulacji proprioceptywnej, by po prostu "poczuć się" w swoim ciele.

Mały "słoń w składzie porcelany": Trudności z równowagą i planowaniem ruchu (dyspraksja)

Zaburzenia integracji sensorycznej często manifestują się także w sferze ruchowej, prowadząc do tego, co potocznie nazywamy "niezgrabnością". Dziecko może być postrzegane jako "słoń w składzie porcelany". Mówimy tu o dyspraksji, czyli problemach z planowaniem motorycznym. Dziecko ma trudności z nauką nowych czynności ruchowych, które dla innych są proste jazda na rowerze, wiązanie butów, ubieranie się, zapinanie guzików. Potrzebuje znacznie więcej powtórzeń i instrukcji, by opanować daną umiejętność.

Często obserwuję u takich dzieci słabą równowagę często się potykają, przewracają, mają trudności z utrzymaniem stabilnej pozycji podczas siedzenia (np. wiercą się, opierają na rękach). Może to też objawiać się niezdarnym chwytem, problemami z koordynacją ręka-oko, co wpływa na rysowanie, pisanie czy rzucanie piłką. To wszystko są sygnały, że układ przedsionkowy i proprioceptywny nie współpracują ze sobą optymalnie.

Problemy w szkole i przedszkolu: Jak zaburzenia SI wpływają na koncentrację, naukę i relacje z rówieśnikami?

Trudności sensoryczne nie pozostają bez wpływu na funkcjonowanie dziecka w środowisku edukacyjnym i społecznym. Dziecko z zaburzeniami SI może być nadmiernie pobudzone, impulsywne, mieć ogromne trudności ze skupieniem uwagi na zadaniu. Łatwo się rozprasza każdy szmer, ruch za oknem czy zmiana światła może odwrócić jego uwagę. To prowadzi do frustracji, zarówno u dziecka, jak i u nauczycieli czy rodziców.

Często obserwuję, że takie dzieci mają problemy z siedzeniem w ławce, nie potrafią utrzymać porządku na biurku, gubią rzeczy. Ich trudności w przetwarzaniu bodźców mogą również wpływać na relacje z rówieśnikami mogą być postrzegane jako "dziwne", "niegrzeczne" lub "niezręczne", co prowadzi do izolacji i niskiej samooceny. Z mojego doświadczenia wynika, że wczesne rozpoznanie i interwencja mogą znacząco poprawić ich szanse na sukces w szkole i w życiu społecznym.

Terapia integracji sensorycznej: Od diagnozy do sali terapeutycznej

Kiedy już zidentyfikujemy potencjalne sygnały alarmowe, naturalnym kolejnym krokiem jest poszukiwanie wsparcia. Terapia integracji sensorycznej to proces, który rozpoczyna się od rzetelnej diagnozy, a następnie przenosi się do specjalnie zaprojektowanej sali, gdzie nauka spotyka się z zabawą.

Pierwszy krok: Kluczowa rola diagnozy. Jak przebiega i co z niej wynika?

Diagnoza to absolutnie kluczowy element całego procesu. Bez niej terapia byłaby strzelaniem na oślep. Z mojego punktu widzenia, to moment, w którym terapeuta staje się detektywem, zbierającym wszystkie dostępne informacje, by zrozumieć unikalne potrzeby dziecka. Proces diagnostyczny zazwyczaj obejmuje 2-3 spotkania.

1. Szczegółowy wywiad z rodzicami: To podstawa. Rodzice są ekspertami od swojego dziecka i ich obserwacje są bezcenne. Terapeuta pyta o historię rozwoju, codzienne funkcjonowanie, trudności i mocne strony.
2. Południowokalifornijskie Testy Integracji Sensorycznej (SCSIT) oraz Obserwacje Kliniczne: To profesjonalne narzędzia, które pozwalają ocenić, jak dziecko przetwarza różne bodźce zmysłowe. Testy te nie są "egzaminem", a raczej serią zabaw i zadań, które pozwalają terapeucie zaobserwować reakcje dziecka w kontrolowanych warunkach.

Celem diagnozy jest nie tylko potwierdzenie zaburzeń integracji sensorycznej, ale przede wszystkim zrozumienie profilu sensorycznego dziecka co je przeciąża, co stymuluje, w jakich obszarach potrzebuje wsparcia. Na podstawie diagnozy terapeuta opracowuje indywidualny plan terapii.

W magicznym świecie sali terapeutycznej: Huśtawki, liny i hamaki w służbie rozwoju

Gdy po raz pierwszy wchodzimy do sali terapeutycznej SI, często czujemy się jak w magicznym świecie. To nie jest zwykła sala gimnastyczna czy gabinet lekarski. Jest to przestrzeń pełna niezwykłych sprzętów, które na pierwszy rzut oka wyglądają jak elementy placu zabaw. I w pewnym sensie tak jest!

Znajdziemy tu różnego rodzaju huśtawki (platformowe, hamakowe, beczkowe), liny, drabinki, zjeżdżalnie, baseny z piłeczkami, a także materiały o różnej fakturze, ciężkie koce i poduszki. Każdy z tych elementów ma swoje konkretne zastosowanie. Huśtawki stymulują układ przedsionkowy, baseny z piłeczkami dotyk i czucie głębokie, a liny i drabinki planowanie ruchu i koordynację. Wszystko to jest starannie dobrane, aby zapewnić dziecku odpowiednią dawkę stymulacji w bezpiecznym i kontrolowanym środowisku.

Nauka przez zabawę: Na czym polega geniusz terapii w formie aktywności, które dzieci kochają?

To, co mnie najbardziej urzeka w terapii SI, to jej forma "zabawa naukowa". Dzieci nie są zmuszane do ćwiczeń, które są dla nich nudne czy nieprzyjemne. Wręcz przeciwnie, terapeuta, wykorzystując naturalną ciekawość i potrzebę ruchu dziecka, proponuje aktywności, które są dla niego atrakcyjne i angażujące. Dziecko aktywnie uczestniczy w starannie dobranych zadaniach, które jednak realizują konkretne cele terapeutyczne.

Zajęcia odbywają się zazwyczaj 1-2 razy w tygodniu i trwają około 45-60 minut. Ich "zabawowy" charakter jest kluczem do sukcesu. Kiedy dziecko dobrze się bawi, jest zmotywowane do działania, a jego mózg jest bardziej otwarty na nowe doświadczenia i uczenie się. To właśnie w tej swobodnej, ale ukierunkowanej zabawie, dokonują się największe postępy w integracji sensorycznej.

Rola terapeuty a rola rodzica: Jak wygląda skuteczna współpraca?

W procesie terapii integracji sensorycznej terapeuta jest ekspertem i przewodnikiem, ale nie może działać w oderwaniu od rodziny. Współpraca między terapeutą a rodzicem jest absolutnie niezbędna dla osiągnięcia najlepszych efektów. Terapeuta dostarcza wiedzy, planuje zajęcia i monitoruje postępy, ale to rodzice są z dzieckiem na co dzień i mają największy wpływ na jego środowisko.

Dlatego tak ważne jest, aby rodzice aktywnie uczestniczyli w procesie zadawali pytania, dzielili się swoimi obserwacjami i, co najważniejsze, wspierali proces terapeutyczny w domu. Często terapeuta proponuje proste zabawy i ćwiczenia, które można włączyć w codzienną rutynę, aby utrwalać zdobyte na terapii umiejętności. To partnerstwo jest fundamentem sukcesu i pozwala dziecku rozwijać się w harmonijny sposób.

Zabawy sensoryczne w domu: Wspieraj rozwój dziecka każdego dnia

Terapia w gabinecie to jedno, ale równie ważne jest wspieranie rozwoju sensorycznego dziecka w codziennym życiu. Jako Jeremi Woźniak, zawsze podkreślam, że dom może stać się wspaniałym laboratorium sensorycznym, a proste zabawy potężnym narzędziem terapeutycznym. Oto kilka pomysłów, które możesz wypróbować.

Uspokajająca moc dotyku głębokiego: Masażyki, "naleśniki" i zabawy z dociskiem

Stymulacja czucia głębokiego (propriocepcji) jest niezwykle ważna, zwłaszcza dla dzieci, które są nadmiernie pobudzone lub mają trudności z czuciem swojego ciała. Te zabawy pomagają im się wyciszyć i lepiej zorganizować. Moje ulubione to:

• Masaże ciała: Użyj różnych faktur miękkiej gąbki, szorstkiej rękawicy, piłeczki z wypustkami. Delikatne, ale stanowcze masowanie całego ciała (zawsze z góry na dół, w kierunku serca) może zdziałać cuda.
• "Rolowanie naleśnika": Zawijanie dziecka ciasno w koc lub duży ręcznik, a następnie delikatne "rolowanie" go po podłodze. Dzieci to uwielbiają, a ten głęboki docisk działa niezwykle uspokajająco.
• Zabawy z dociskiem: Siłowanie się, przeciąganie liny, pchanie ciężkich przedmiotów (np. pudełko z książkami), noszenie plecaka z obciążeniem (oczywiście pod kontrolą i z umiarem). Te aktywności dostarczają mózgowi informacji o położeniu i ruchu ciała.

Domowy plac zabaw dla równowagi: Tory przeszkód, bujanie i kręcenie pod kontrolą

Układ przedsionkowy, odpowiedzialny za równowagę i orientację w przestrzeni, potrzebuje stymulacji poprzez ruch. Domowy plac zabaw nie musi być skomplikowany:

• Huśtanie: Jeśli masz huśtawkę w domu, to świetnie. Jeśli nie, możesz huśtać dziecko w kocu trzymanym przez dwie osoby. Ważne, by ruch był różnorodny do przodu, do tyłu, na boki, po okręgu.
• Kręcenie się: Krzesło obrotowe to doskonałe narzędzie! Kręć dziecko powoli, w obu kierunkach, z przerwami. Pamiętaj, by zawsze obserwować reakcje dziecka i nie dopuścić do zawrotów głowy.
• Tory przeszkód: Zbuduj tor z poduszek, koców, krzeseł. Dziecko musi się czołgać, przeskakiwać, przechodzić pod, nad, obok. To świetnie ćwiczy równowagę, planowanie ruchu i koordynację.

Kuchnia i salon jako laboratorium sensoryczne: Zabawy z masami plastycznymi i fakturami

Zmysł dotyku jest jednym z najważniejszych. Stymulowanie go w różnorodny sposób pomaga mózgowi lepiej interpretować bodźce. Kuchnia i salon to idealne miejsca na sensoryczne eksperymenty:

• Zabawy masami plastycznymi: Plastelina, ciastolina, masa solna ugniatanie, wałkowanie, lepienie to fantastyczna stymulacja dotykowa i proprioceptywna. Możesz też zrobić "slime" lub domową masę sensoryczną z mąki i oleju.
• Malowanie palcami: Pozwól dziecku malować farbami bezpośrednio na dużym arkuszu papieru. To nie tylko rozwija kreatywność, ale też dostarcza intensywnych wrażeń dotykowych.
• Zabawy w piasku, grochu, ryżu: Napełnij miskę suchym ryżem, grochem, fasolą lub piaskiem kinetycznym. Dziecko może przesypywać, ukrywać małe zabawki, szukać ich. To angażuje zmysł dotyku i rozwija małą motorykę.
• "Ścieżki sensoryczne": Stwórz mini ścieżkę z różnych materiałów: kawałek dywanu, folia bąbelkowa, gąbka, szorstki ręcznik, miękka tkanina. Dziecko chodzi boso, doświadczając różnorodnych faktur.

Pamiętaj, że kluczem jest obserwacja i dostosowanie zabaw do indywidualnych potrzeb i preferencji Twojego dziecka. To, co dla jednego jest przyjemne, dla drugiego może być zbyt intensywne. Bądź elastyczny i ciesz się wspólną zabawą!

Integracja sensoryczna w Polsce: Praktyczny przewodnik dla rodziców

Zrozumienie, czym jest integracja sensoryczna i jakie są jej objawy, to pierwszy krok. Kolejnym jest podjęcie konkretnych działań. W Polsce dostęp do terapii SI jest coraz szerszy, ale warto wiedzieć, jak poruszać się po systemie i na co zwrócić uwagę.

Jak znaleźć dobrego, certyfikowanego terapeutę SI w swojej okolicy?

Znalezienie odpowiedniego terapeuty to podstawa sukcesu. Moja rada jest prosta: szukaj certyfikowanych specjalistów. Tytuł terapeuty integracji sensorycznej wymaga ukończenia specjalistycznych szkoleń i zdania egzaminów. Możesz szukać w:

• Renomowanych ośrodkach terapeutycznych: Często mają one zespoły specjalistów i dobrą opinię.
• Poradniach psychologiczno-pedagogicznych: Niektóre poradnie oferują diagnozę i terapię SI.
• Rekomendacjach: Zapytaj innych rodziców, lekarzy pediatrów, neurologów dziecięcych czy psychologów. Dobre słowo od zaufanej osoby jest często najlepszym wskaźnikiem.

Zawsze warto sprawdzić kwalifikacje terapeuty i zapytać o doświadczenie w pracy z dziećmi o podobnych trudnościach. Pierwsze spotkanie diagnostyczne to też dobra okazja, by ocenić, czy czujecie się komfortowo z danym specjalistą.

Koszty terapii i diagnozy: Na jakie wydatki się przygotować?

Kwestia finansowa jest zawsze ważna. W Polsce koszty terapii integracji sensorycznej mogą być znaczące, ponieważ większość usług świadczona jest prywatnie. Z mojego doświadczenia wynika, że:

• Koszt diagnozy SI: Zazwyczaj waha się w granicach 400-600 zł. Jest to jednorazowy wydatek, który obejmuje wywiad, testy i omówienie wyników.
• Cena pojedynczej sesji terapeutycznej: To zazwyczaj od 120 do 180 zł za sesję trwającą 45-60 minut. Ceny mogą różnić się w zależności od miasta (w większych miastach bywają wyższe) i renomy placówki.

Biorąc pod uwagę, że terapia często trwa wiele miesięcy, a zajęcia odbywają się 1-2 razy w tygodniu, warto przygotować się na regularne wydatki. Warto jednak pamiętać, że to inwestycja w przyszłość i rozwój dziecka.

Czy terapia SI jest refundowana przez NFZ? Jakie są możliwości dofinansowania?

Niestety, terapia integracji sensorycznej rzadko jest refundowana przez NFZ jako samodzielna usługa. To często budzi frustrację rodziców, co w pełni rozumiem. Istnieją jednak pewne możliwości dostępu do terapii w ramach innych programów:

• Wczesne Wspomaganie Rozwoju (WWR): Jeśli Twoje dziecko otrzyma orzeczenie o potrzebie WWR z poradni psychologiczno-pedagogicznej, terapia SI może być dostępna w ramach tego programu. WWR jest bezpłatne i realizowane w publicznych placówkach lub tych, które mają podpisaną umowę z samorządem.
• Prywatne gabinety: Najczęściej terapia SI jest dostępna jako usługa w prywatnych gabinetach i ośrodkach terapeutycznych.
• Dofinansowania z PFRON: W niektórych przypadkach, rodzice mogą ubiegać się o dofinansowanie terapii ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) za pośrednictwem lokalnych ośrodków pomocy społecznej (MOPS/PCPR). Wymaga to jednak spełnienia określonych kryteriów i posiadania orzeczenia o niepełnosprawności.

Zawsze warto dopytać w lokalnej poradni psychologiczno-pedagogicznej o możliwości i warunki skorzystania z bezpłatnych form wsparcia.

Efekty terapii SI: Realistyczne cele i postępy dziecka

Kiedy rozpoczynamy terapię, naturalne jest, że chcemy wiedzieć, czego możemy się spodziewać. Jako Jeremi Woźniak, zawsze staram się przedstawić realistyczne cele i podkreślić, że terapia SI to proces, który wymaga czasu i zaangażowania.

Od chaosu do harmonii: Jakie zmiany w zachowaniu i funkcjonowaniu dziecka można zaobserwować?

Po dobrze prowadzonej terapii integracji sensorycznej można zaobserwować szereg pozytywnych zmian, które naprawdę potrafią odmienić życie dziecka i całej rodziny. To przejście od chaosu sensorycznego do większej harmonii. Najczęściej zauważalne efekty to:

• Poprawa koordynacji ruchowej: Dziecko staje się mniej niezgrabne, lepiej radzi sobie z codziennymi czynnościami, takimi jak ubieranie się, jedzenie, a także z aktywnościami sportowymi.
• Lepsza regulacja emocjonalna: Zmniejsza się nadmierne pobudzenie, dziecko staje się spokojniejsze, mniej impulsywne, lepiej radzi sobie z frustracją.
• Zwiększona koncentracja: Dziecko łatwiej skupia uwagę na zadaniach, mniej się rozprasza, co przekłada się na lepsze wyniki w nauce.
• Zmniejszenie nadwrażliwości lub podwrażliwości sensorycznych: Dziecko lepiej toleruje dotyk, dźwięki, światło, a także mniej intensywnie poszukuje silnych bodźców.
• Lepsze radzenie sobie w interakcjach społecznych: Dzięki większej pewności siebie i lepszej regulacji emocjonalnej, dziecko łatwiej nawiązuje relacje z rówieśnikami.

Te zmiany nie zawsze są spektakularne z dnia na dzień, ale są trwałe i znacząco poprawiają jakość życia dziecka.

Cierpliwość to klucz: Dlaczego terapia SI to maraton, a nie sprint?

Muszę to podkreślić: terapia integracji sensorycznej to maraton, a nie sprint. To proces długoterminowy, który wymaga ogromnej cierpliwości i konsekwencji zarówno od dziecka, terapeuty, jak i rodziców. Mózg potrzebuje czasu, aby stworzyć nowe połączenia neuronalne i nauczyć się efektywniej przetwarzać bodźce.

Postępy mogą być stopniowe i indywidualne dla każdego dziecka. Niektóre dzieci reagują szybciej, inne potrzebują więcej czasu. Ważne jest, aby nie zniechęcać się, gdy przez pewien czas nie widać spektakularnych zmian. Kluczem jest regularność zajęć, zaangażowanie w ćwiczenia domowe i wiara w potencjał dziecka. Pamiętaj, że nawet małe kroki prowadzą do wielkich zmian.

Przeczytaj również: Małopolska z dzieckiem: Idealny weekend? Sprawdź gotowe plany!

Co dalej po zakończeniu terapii? Jak utrwalać zdobyte umiejętności?

Zakończenie terapii nie oznacza końca pracy. To raczej nowy etap, w którym dziecko, wyposażone w nowe umiejętności, kontynuuje swój rozwój. Moim zdaniem, kluczowe jest utrwalanie zdobytych umiejętności i integrowanie ich w codzienne życie.

Rodzice powinni kontynuować proponowane przez terapeutę aktywności sensoryczne w domu, dostosowując je do zmieniających się potrzeb dziecka. Ważne jest, aby dawać dziecku wiele okazji do ruchu, eksploracji i doświadczania różnorodnych bodźców w naturalnym środowisku. Plac zabaw, park, basen to wszystko są miejsca, gdzie dziecko może w naturalny sposób utrwalać i rozwijać swoje umiejętności sensoryczne. Celem jest, aby dziecko stało się samodzielnym i pewnym siebie odkrywcą świata, a terapia SI jest w tym procesie niezwykłym wsparciem.